Stiefmoeder, liefmoeder, bonusmoeder, cadeaumoeder, stief-loeder..

Blog - 12 november 2018

Geef het beestje maar een naam. In de ‘stief-wereld’ is het een ware discussie. Hoe noemen we ze nou? Een stiefkind, een cadeau-kind. Een stiefmoeder… het klinkt zo rot. Mijn stiefdochter vertelde een hele tijd geleden aan mijn petekindje dat ik niet haar echte mama ben maar haar stiefmoeder. Mijn petekind van 5 werd boos en riep; “Dat is niet waar, Femke is wél lief.”

Het leven is een sprookje...

Stomme Walt Disney ook met zijn films en verhalen. En stomme gebroeders Grimm, waarin de lelijkste, de meest achterbakse, akeligste en gemeenste vrouwen de stiefmoeders in het verhaal zijn. Waar achter de mooie, elegante, vrouwen enge heksen schuil gaan. Die kinderen achter laten in het bos. Waar vaders (zonder ruggengraat) besluiten het advies van de gemene stiefmoeder op te volgen en Hans en Grietje in het bos achter te laten. Nou vraag ik je, welke vader laat zich er nou toe verleiden dit zijn kinderen aan te doen…? Heeft hij dan geen eigen mening?! En welke gezond denkende vrouw laat 2 arme kinderen achter in een donker en koud bos?! Maar goed, dan neem ik het sprookje dus al veel te serieus.

De functie van sprookjes is heel belangrijk. Wat kinderen leren, is dat er tegenslag is in het leven en dat het weer goed komt. Er komen beren op de weg, je raakt de weg kwijt, je verdwaalt, je laat je verleiden (snoephuisje), je komt lastige en gevaarlijke situaties tegen en ze leefden daarna nog lang en gelukkig. Ik neem aan dat de functie van een stiefmoeder het weergeven van contrast is. Als echte moeder zul je nooit zo gemeen zijn tegen je kinderen. Ik hoorde iemand wel eens zeggen dat ze de enge gedeeltes uit het sprookje weg liet. De tegenslag. Dat snap ik maar het is letterlijk ook niet uit ons leven weg te laten. We maken hele vervelende situaties mee. Onbewust leren we door sprookjes dat het ook weer goed komt.

Stief is een gemis

Al in 1240 lezen we over stiefouders en stiefkinderen. Het woord ‘stief’ betekent dan zoveel als ‘beroofd, iets missend’. In die tijd werd je een stiefkind als 1 van je ouders overleed. Je vader werd dan weduwnaar en als kind was je beroofd van een ouder, dus werd je stiefkind. Ook al was je vader nog niet hertrouwd en had je dus nog geen stiefmoeder. Als je vader dan na enige tijd wél hertrouwde, werd je als vanzelf dus stiefdochter en kreeg je een stiefmoeder. Later werd deze term ook gebruikt bij huwelijken die op een andere manier beëindigd werden.

Als je kijkt naar de betekenis ‘beroofd of iets missend’, dan klopt de term wel. Wat ik mis als stiefmoeder is de bloedband met mijn stiefdochter. Ze blijft altijd de dochter van haar eigen ouders. Ze moet ook altijd een van de twee ouders missen als ze in ons gezin of in haar andere gezin is. Als kind heb je geen inspraak bij het besluit of er wel of niet gescheiden wordt. In die zin word je dus ook beroofd van het kerngezin. En maak je daarmee duidelijk wat de impact is van de hele situatie. Als volwassene kan een scheiding een opluchting zijn. Je vindt na verloop van tijd vast wel weer een nieuwe liefde. Maar jullie kind krijgt nooit maar dan ook nooit meer het oude kerngezin terug. Het zal altijd een stiefkind blijven. Zelfs als het volwassen is.

Geen gemis aan liefde

In ons geval missen we dus wel de bloedband en de aanwezigheid van een van de twee ouders. Gelukkig missen we niet de liefde. Ook al is die wezenlijk anders dan die van moeder naar dochter en vice versa. Maar zelfs dat moeten sommige stiefkinderen missen. Het is mijns inziens dus een aangever van de ernst van de situatie. Iets dat we niet mogen bagatelliseren maar waarvan we bewust moeten zijn.

Ik ben zelf van het ‘stief-moeder-kamp‘. Ik ben stiefmoeder van Sieske en ik ben er trots op. Het feit is dat haar ouders gescheiden zijn. Haar vader is hertrouwd is met mij. Het feit is dat ze niet mijn dochter is. En dus is het feit ook dat ik haar stiefmoeder ben. Ik kan het proberen te maskeren door te zeggen dat ze een cadeaukind is. En ik houd enorm veel van haar, maar soms is het even geen cadeautje maar een puber die haar studie kotsbeu is.

Ik kan haar een liefdochter noemen en ze is zeker lief maar is mijn zoon dan een zoon en zij een liefdochter? Of moeten we dan voor een eigen kind in een samengesteld gezin ook iets nieuws bedenken? En moet een liefdochter dan ook altijd lief zijn?!! Onmogelijk lijkt mij!!

Ik ben voor ‘het is wat het is’. Met alle liefdevolle, leuke kanten en met alle moeilijke, lastige kanten. Feit blijft dat ik er voor gekozen heb dit leven te leven, ik wist dat mijn nieuwe liefde een dochter had. Zodoende werd ik dus stiefmoeder. Soms een heks, maar ik hoop meestal lief… en ach, zonder stiefmoeder is het leven geen sprookje… toch?!! ????

Liefs, Femke Joy.

<< Terug naar overzicht

  Adres
  Contactgegevens
Fem's Flow ontvangen?

Venloseweg 74
5931 GV Tegelen
Nederland

+31 (0)6 11 18 00 99
info@femkejoy.nl

Privacy verklaring

Dit veld is verplicht
Dit veld is verplicht
  Adres

Venloseweg 74
5931 GV Tegelen
Nederland

  Contactgegevens

+31 (0)6 11 18 00 99
info@femkejoy.nl

Privacy verklaring


Fem's Flow ontvangen?
Dit veld is verplicht
Dit veld is verplicht
Uw browser is verouderd!

Om deze website goed te kunnen bekijken moet u uw browser updaten. Update nu mijn browser.

×