We doen het zo alleen.

Blog - 13 december 2017

Gedachteloos lag ik op de bank nog even door mijn Facebook heen te scrollen. Iets dat ik zo min mogelijk doe en eigenlijk had ik gewoon naar bed moeten gaan. Maar 1 bericht viel me op. Een bezorgde moeder vertelde over haar dochter, die door een onbekende man was aangesproken. Ze liep in de sneeuw en hij was naast haar komen lopen. Hij had haar haren en arm aangeraakt, ze had gezegd dit niet leuk te vinden. Later had hij haar ter afscheid een knuffel gegeven en daarbij haar borsten aangeraakt. Ze was op haar fiets gesprongen en snel naar huis gefietst, nadat ze geweigerd had haar telefoonnummer te geven. Door de sneeuw, alleen naar huis geracet. Klaarlichte dag. Ik las de plek en het tijdstip en ineens zag ik het weer voor me, zij hadden mij ingehaald toen ik al lopend op weg was naar het centrum.

Ze heeft me niet aangekeken

Ze waren me opgevallen omdat ze zo snel liepen. Ik liep flink door in de sneeuw en toch haalden ze me in. Ik dacht terug en had niets gemerkt aan haar lichaamshouding. Ze waren in gesprek over de route die ze zouden nemen naar huis. Ze zag er koud uit, logisch door de sneeuw. Ze heeft me niet aangekeken of gealarmeerd. Haar moeder vertelde dat ze het gesprek met de man in eerste instantie ook niet heel vreemd had gevonden, pas gaande weg begon ze te voelen dat het niet helemaal klopte wat hij deed.

In Ghana zijn ze samen, wij zijn alleen

Eerder die dag had ik mijn beste vriend uit Ghana aan de telefoon. Ik vertelde hem over mijn werk en hij vroeg me wat nou precies hetgeen is wat ik doe. Het fenomeen scheiden is in Ghana relatief onbekend. Maar daarnaast is een samengesteld gezin maar zelden een probleem. In Ghana is men meer “samen”. Wij zijn veel individueler. Daar zitten voordelen aan, wij nemen de verantwoordelijkheid over ons eigen leven, of proberen dat althans. Ontwikkelen ons individu en zijn veel bezig met verdiepen. Maar een groot nadeel is dat we alleen zijn. Weinig delen. Laat staan onze zorgen of problemen.

In Ghana ben ik de moeder van 13 kinderen. 13 studenten en daarnaast nog van vele kinderen van mijn vrienden. Zij zien mij als hun moeder omdat ik samen met onze stichting Trust in Unity voor hen zorg. Hun moeders vinden dit geen probleem, zien alle extra hulp als een welkome ondersteuning. Ik ben één van hen en we zorgen samen voor “de kinderen”. De kinderen van deze wereld. “It takes a whole village to raise a child”. We voeden in Ghana kinderen met een heel dorp op, begeleiden hen en ondersteunen hen.
Problemen gaan we samen aan. Ik heb zo vaak meegemaakt dat er in de kerk, voor mij een fijne plek om al mijn Ghanese vrienden in 1 keer te ontmoeten, even aandacht werd gevraagd voor een probleem, heeft iemand een oplossing? Okay, problem solved. Hier doen we dat vaak alleen. We trekken pas aan de bel als het te laat is, of al opgelost!

Laten we afspreken

Ik dacht aan het meisje en aan het gesprek dat ik had met mijn vriend uit Ghana. Verdorie, als ik had geweten dat er iets niet pluis was dan had ik ingegrepen. Wat had hij kunnen doen op klaarlichte dag tegen mij als volwassen vrouw? Hij had staan wachten en mij voorbij laten gaan. Gewacht op het jonge schoolmeisje dat voorbij kwam. Slim want een volwassen vrouw is veel weerbaarder dan een jong meisje. Ik had het zo graag opgenomen voor dit meisje. Dit kind van onze wereld.

Zullen we onze kinderen leren dat ze altijd naar andere volwassenen om hen heen moeten gaan als er iets aan de hand is. Dat ze niet hoeven te wachten op een bekende die ze toevallig tegen komen. Maar dat we er allemaal voor hen zijn. Dat als ze mij had aangekeken en haar angst of wanhoop had laten zien dat ik dan als een moeder voor haar was gesprongen. Zullen we afspreken dat we in een bepaalde mate alert zijn en elkaar helpen bij het veilig houden van “onze kinderen”. Zullen wij als volwassenen afspreken dat we niet weg kijken maar handelen! Niet uit angst voor de boze buitenwereld maar uit liefde voor “onze kinderen”. Opdat ze volwassenen worden die hetzelfde doen voor de kinderen van die tijd.

Onze kinderen, de kinderen van onze Wereld

Zoals in Ghana, waar ik zelf meerdere moeders en vaders heb die voor mij zorgen als ik daar ben. Alle andere vrouwen mijn zusters zijn waar ik bij terecht kan en alle kinderen ook “mijn kinderen” zijn. Een stiefmoeder heeft daar geen andere functie als de moeder zelf. Er is weinig concurrentie want als buurvrouw had ze dezelfde zorgen gedeeld met de moeder als ze nu zou doen.

En nu we toch aan het afspreken zijn, zullen we dan ook afspreken dat we onze problemen meer delen met elkaar. Onze vragen niet binnenskamers proberen op te lossen maar gewoon eens buiten om advies vragen. Eerder aan de bel trekken bij vriendinnen, moeders, buren of bij professionals. “Hoe doe jij dat?” “Hoe los ik dit op?” Meer samen, meer gedeeld, meer ondersteuning. Gedeelde smart is halve smart.

Mooi voorbeeld

Wat een mooi voorbeeld voor onze kinderen, want als wij al om hulp en advies vragen aan mensen om ons heen dan leren onze kinderen dat het normaal is om om hulp te vragen. Laten we hopen dat zij dit ook als gewoon gaan ervaren en aan de bel trekken als er iets aan de hand is! We zijn niet alleen! We zijn hier samen! Laten we elkaar ook als zodanig inzetten!

Met liefs, Femke Joy.

<< Terug naar overzicht

  Adres
  Contactgegevens
Fem's Flow ontvangen?

Venloseweg 74
5931 GV Tegelen
Nederland

+31 (0)6 11 18 00 99
info@femkejoy.nl

Privacy verklaring

Dit veld is verplicht
Dit veld is verplicht
  Adres

Venloseweg 74
5931 GV Tegelen
Nederland

  Contactgegevens

+31 (0)6 11 18 00 99
info@femkejoy.nl

Privacy verklaring


Fem's Flow ontvangen?
Dit veld is verplicht
Dit veld is verplicht
Uw browser is verouderd!

Om deze website goed te kunnen bekijken moet u uw browser updaten. Update nu mijn browser.

×