Blog van (Stief)Moeder Marjo.

Blog - 14 maart 2019

De wereld is mooi, de mensen in deze wereld zijn mooi. Dat is een zin die vaak door me heen gaat. “Goh”, zal je misschien denken, “ik heb hele andere ervaringen”, en dat kan waar zijn. Maar dat betekent niet dat de zin die ik voel niet waar is. Het volgende verhaal bewijst dat. Marjo deelde haar verhaal met mij om het daarna met jullie te mogen delen. Waar zij in het begin moeite had met het Nieuwe Gezin waar 1 van haar zonen in kwam te wonen voelt zij dit nu heel anders. Hoe dat komt verteld ze prachtig in haar eigen woorden:

Moeder versus stiefmoeder

Ja, ik behoor ook tot de stiefmoeders van de soms ingewikkelde materie wat heet Samengestelde Gezinnen. Maar toch ook enigszins een beetje anders;

Ik ben moeder van twee jongens, leeftijd 20 en 21 jaar oud. Al een heel aantal jaren ben ik een gescheiden ouder, en weten mijn zonen niet beter dat dat wij met z’n drieën in één huis wonen. De vader van mijn jongens kreeg een relatie, heeft zijn huis verkocht en is bij zijn nieuwe vriendin gaan wonen, zo’n 50 km van ons huis vandaan.

Toen mijn jongste zoon een nieuwe studie ging volgen, was deze opleiding op korte afstand van zijn vader. Daarop heeft hij in overleg besloten bij zijn vader en stiefmoeder te gaan wonen, welke ook twee zonen had; eentje van gelijke leeftijd, wonend bij zijn eigen moeder, en een zoon enkele jaartjes ouder, wonend bij de vader.

Alles behalve gemakkelijk

De eerste periode was alles behalve gemakkelijk. Wat moest hij wennen aan “andere “ regels dan die van zijn eigen moeder! Regelmatig hadden mijn zoon en ik daar gesprekken over. Vaak had hij het gevoel, dat zijn stiefmoeder en oma hun eigen (klein)kinderen in de meeste gevallen het voordeel gaf ten opzichte van hem. Ai, dat was pijnlijk, ook voor mij! Toch probeerde ik mijn zoon te laten zien, dat het praktisch niet te voorkomen was, dat een moeder (vaak onbewust) voor haar eigen kind kiest. Het zit in onze natuur, kijk maar eens naar de dierenwereld. Niettemin mocht hij natuurlijk altijd met zijn zorgen komen, echter merkte ik steeds dat bij mij ook een gevoelige snaar werd geraakt. Inmiddels woont mijn zoon bij zijn vader, stiefmoeder en stiefbroer, vier jaren. Het contact met zijn stiefbroer is met de jaren gegroeid; het zijn goede makkers van elkaar geworden.

Ook ik belandde in een liefdesrelatie; een gescheiden vader met 3 kinderen in vergelijkbare leeftijd met mijn jongens. Voor mij stond vast dat ik op mijn eigen plek bleef wonen. Ik fietste op en neer naar mijn nieuwe vriend. Echter merkte ik al vrij snel dat ik tegen dingen aan liep, welke ik zelf nooit eerder gevoeld had. Een onbekende gewaarwording. Met name zijn kinderen, het accepteren dat vader een nieuwe vriendin had was nog niet zo eenvoudig! Zeer lange tijd heb ik het gevoel gehad dat ik er niet mocht zijn. Het frustreerde mij bovenmatig, en gelukkig kruiste Femke Joy mijn pad, WAUW, iemand die mij inzicht kon geven in de situatie en vooral: mijn onmachtsgevoel verstond.

Samen iets gemeen

Femke Joy introduceerde keukentafelgesprekken met stiefmoeders, ik was erbij vanaf het eerste uur. Wat ik daar voelde, was onbeschrijflijk. Warm, hartelijk, begrip, onmacht, verdriet, humor en neteligheid. We hadden samen iets gemeen: al deze stiefmoeders deden hun stinkende best om hun stiefkind te begrijpen en te omarmen vanuit liefde, dààrom was de tafel gevuld met al deze prachtige moeders! Ik was de enige moeder welke (nog) niet binnen het samengesteld gezin woonde.

De verhalen aan de keukentafelgesprekken waren buitengewoon boeiend; zoveel herkenning, dat ik een eenheid voelde met deze stoere stiefmoeders. Daarbij heb ik mijn diepe respect uitgesproken naar de stiefmoeders, welke dag in en dag uit, te dealen hebben met situaties die allerminst gemakkelijk waren. En natuurlijk werd er ook plaats gemaakt voor prachtige verhalen over stiefkinderen, waarbij het na vaak een moeizame start in het gezin wél goed ging. Daardoor ontstond een idee bij mij; waarom heb ik de stiefmoeder van mijn zoon nooit echt in het zonnetje gezet? Tenslotte doet zij al zijn was, eten, advies geven, luisteren en ga zo maar door. Ik besloot een prachtig cadeau te kopen met kerst voor haar, het mocht geen prul zijn, immers, ze zorgde voor mijn zoon. Iets belangrijkers bestond er niet!

Een cadeau in handen

Op kerstavond gingen mijn beide zonen naar hun vader en stiefmoeder; ik duwde mijn jongste zoon een cadeau in handen, zorgvuldig verpakt in transparante folie, met een lief kaartje toegevoegd en ik zei: Wil je dit aan je stiefmoeder geven? Mijn zoon keek mij met grote ogen aan, en zei: Echt mam? Is dat voor haar van jou? Hij was even stil, keek mij opnieuw aan en zei: Wat ben jij lief! Oh…..slik….dat zag ik nou even niet zien aankomen, dat ook mijn zoon geraakt zou worden…… mijn moederhart jubelde…..…..

Enkele uurtjes later ontving ik een eerste, nooit eerder geschreven bericht van de stiefmoeder. Ze was ongelooflijk blij verrast door het cadeau van mijn zoon, haar stiefzoon. Ze schreef dat ze diep geraakt was door het gebaar en mijn woorden op het kaartje. Daarbij gaf ze aan dat ze de zorg van mijn zoon vanzelfsprekend vond, het een lieve jongen was waar wij samen trots op mochten zijn. Ze koesterde het hele gebeuren. En dit alles is ontstaan doordat ik bewust werd van de stiefmoeders van de keukentafelgesprekken. Wat een kanjers, zonder uitzondering, immers waren deze stiefmoeders aanwezig bij deze gesprekken, om juist te zoeken naar balans binnen het stiefgezin, waar overigens een hoge discretie gewaarborgd is. Het effect, de stiefmoeder van mijn zoon bedanken, is zo verrassend groot geweest, dat er een betere band is ontstaan tussen ons, hetzij op afstand. Met verrassend mooie bijkomstigheid dat ook mijn zoon trots is dat ik zijn biologische moeder ben.

Femke Joy zegt;

Erkenning geven en gezien worden zijn 2 prachtige uitingen van liefde. Je geeft iemand letterlijk een notie van dat jij erkent en ziet dat ze er is, dat ze bestaat en dat dat helemaal okay is. Dat je er zelfs dankbaar voor bent dat zij er is. En die erkenning brengt een kettingreactie op gang. Niet alleen voelt zij zich gezien, ze deelt ook haar dankbaarheid en daarmee haar liefde met de gever, met Marjo. Daarnaast kan het haar zomaar weer dat extra beetje energie geven als ze voor de zoveelste keer de sokken van haar Stiefzoon van de grond op raapt. Dus door die erkenning, door die liefde, groeit er weer nieuwe liefde, geduld en ruimte voor de komende tijd. Ook voelen de zonen van Marjo een trots en liefde voor hun moeder, “wauw wat attent dat zij onze stiefmoeder bedankt, wat belangeloos en wat ruimhartig dat zij dit doet”. En die trots en liefde is nog eens een extra bonus. Ik voel dan wat een enorm mooi voorbeeld zij voor hun kinderen zijn. Wat leren die jongens, inclusief de jongens van de Stiefmoeder veel van deze mooie vrouwen. Geeft Marjo dit om die hele kettingreactie tot stand te brengen? Nee, die kwam als een mooie verrassing. Ze gaf omdat haar hart haar dat ingaf. Ze wilde haar bedanken voor alles wat ze de afgelopen tijd had gegeven. Dat het cadeau, die blijk van dankbaarheid, al deze mooie reacties te weeg bracht was een extra cadeau.
Zijn we ons genoeg bewust van waar we dankbaar voor zijn? En als we dat zien, laten we dat dan ook merken aan elkaar?! Doe het eens! En je zult zien dat liefde delen méér liefde voort brengt!

Liefs, Femke Joy.

Vragen of opmerkingen na het lezen van deze blog, schroom niet en mail mij! info@femkejoy.nl

Mooi verhaal? Deel het met de mensen waar jij van denkt dat ze er iets aan hebben! Dankjewel!

<< Terug naar overzicht

  Adres
  Contactgegevens
Fem's Flow ontvangen?

Venloseweg 74
5931 GV Tegelen
Nederland

+31 (0)6 11 18 00 99
info@femkejoy.nl

Privacy verklaring

Dit veld is verplicht
Dit veld is verplicht
  Adres

Venloseweg 74
5931 GV Tegelen
Nederland

  Contactgegevens

+31 (0)6 11 18 00 99
info@femkejoy.nl

Privacy verklaring


Fem's Flow ontvangen?
Dit veld is verplicht
Dit veld is verplicht
Uw browser is verouderd!

Om deze website goed te kunnen bekijken moet u uw browser updaten. Update nu mijn browser.

×